مقالات من

وقتى يك وبلاگ نويس شروع به وبلاگ نويسى مى كند، بدون شك اولين سئوالى كه از خود مى پرسد چگونگى معرفى رسانه اينترنتى اش به ديگران خواهد بود. اولين پاسخ به او معرفى وبلاگ به موتورهاى جست وجو و نيز ايجاد يك ارتباط اينترنتى موفق با وبلاگ نگاران و مخاطبان خود است. آنچه كه اين هفته و در اين ستون به آن مى پردازيم چگونگى ايجاد يك رابطه بين كاربران اينترنت و به خصوص افرادى است كه با وبلاگ سرو كار دارند. يعنى افرادى كه يا وبلاگ مى نويسند يا وبلاگ مى خوانند. بدين منظور اولين گام شناسايى وبلاگ شما توسط ديگران است. همه قبول دارند كه تبليغات به روش هاى مختلف يكى از مفيدترين راه هاى شناسايى يك وبلاگ است. اما ديده مى شود كه اكثر وبلاگ نويسانى كه تازه شروع به اين كار كرده اند، راه تبليغ وبلاگ خود را جهت شناسايى آن به خوبى نمى شناسند و چه بسا قصد تبليغ و اضافه شدن اقبال وبلاگ خود را داشته باشند اما چون به درستى عمل نمى كنند دقيقاً نتيجه عكس مى گيرند. يكى از همين راه هاى اشتباه جهت معرفى كردن آدرس وبلاگ شركت نادرست در بخش نظرسنجى وبلاگ هاى ديگر است. حتماً شما نيز تا به حال در بخش نظرات هر وبلاگى با كامنت هايى نظير «جالب بود به من هم سر بزنيد» و ساير پيام هاى كاملاً بى ارتباط با موضوع نوشته شده توسط نويسنده برخورد كرده ايد. به اين نوع نظرات و پيام هاى بى ارتباط با موضوع كه تنها جهت تبليغ وبلاگى ديگر انجام مى گيرد اسپم گفته مى شود كه متاسفانه از ميان وبلاگ هاى خارجى زبان به تازگى وارد وبلاگ هاى ايرانيان نيز شده است. پس در وبلاگ ديگران كامنت بگذاريد، اما با عبارات اغراق آميز وبلاگ خود را تبليغ نكنيد و فقط نظر خود را بيان كنيد. اگر نظر شما براى نويسنده جالب باشد متقابلاً او نيز مايل خواهد بود بداند شما كه هستيد و چگونه مى نويسيد. نوع ديگرى از اسپم نيز وجود دارد كه گاه افراد به نوشتن مجدد نوشته يا اشعار خود در بخش نظرات وبلاگى ديگر با ذكر اين دليل كه مطلبشان بسيار خواندنى است مى پردازند. اين روش نيز جهت جذب مخاطب و كشف وبلاگ اصلاً روش درستى نيست و بهتر است اگر حرفى براى گفتن داريد تنها در وبلاگ خود به ذكر آن بپردازيد. راه نادرست ديگر فرستادن پيام هاى گروهى حاوى لينك و يا نام وبلاگ در نرم افزار ياهو مسنجر به دسته زيادى از افراد است كه به نوعى مزاحمت محسوب مى شود و اصولاً اين قبيل تبليغات بى برنامه و بدون هدف تاثير چندانى در شناسانده شدن وبلاگ ندارد. مسئله ديگر بحث تبادل لينك ميان وبلاگ نويسان است. بعضاً ديده شده است كه وبلاگ نويسان به ارسال اى ميل مى پردازند و در آن تقاضاى خود را مبنى بر تبادل لينك مطرح مى كنند. اين كار اگر در بخش نظرات انجام نگيرد و فقط از طريق اى ميل شخصى نويسنده مطرح شود چندان اشكالى ندارد. چرا كه فقط جنبه پيشنهادى دارد. اما گاهى به وبلاگ نويسانى برمى خوريم كه طرف مقابل را ملزم به قرار دادن لينك خود مى دانند و در غير اين صورت آنان نيز لينك او را از ليست دوستانشان پاك مى كنند. لينك دادن يك امر اختيارى است. سعى كنيد در ليست دوستانتان بيشتر نام وبلاگ هايى به چشم بخورد كه واقعاً سبك آنها را مى پسنديد نه وبلاگ هايى كه فقط بدان ها به چشم تبليغاتى مى نگريد. بكوشيد اگر مايل به تبادل لينك با وبلاگى بوديد، ابتدا لينك آن وبلاگ را در سايت خود قرار دهيد، سپس با چند بار كليك شدن روى آن لينك (خواه توسط شما يا بازديدكنندگان تان، فرد مقابل اگر يك وبلاگ نويس حرفه اى باشد با مراجعه به ليست مراجع ورود وبلاگش- كه اغلب شمارشگرهاى اينترنتى در اختيار كاربرانشان قرار مى دهند-) با وبلاگ شما آشنا مى شود و در صورت پسند نوع نوشته هايتان او نيز متقابلاً اين كار را انجام مى دهد. سعى كنيد تا جايى كه مى شود از خطاهاى تايپى، املايى و دستورى پرهيز كنيد. اگر وقت دوباره خواندن نوشته را نداريد، احتياج به عجله در منتشر كردن آن نيست. خواننده هاى شما مسلماً با كمال ميل يك روز بيشتر صبر خواهند كرد تا متنى پاكيزه تر و صحيح تر بخوانند. با آف لاين نوشتن و سر صبر پاكنويس كردن مطلب در هزينه  اينترنت صرفه جويى مى كنيد. از مراجعه به فرهنگ لغت غافل نباشيد. نه تنها براى خواننده هاى شما، بلكه براى خود شما هم پرفايده خواهد بود و به معلومات خود مى افزاييد. استفاده  مناسب و بجا از علامت هاى مختلف و پاراگراف بندى نوشته ها به روان تر خوانده شدن مطالب شما كمك كرده، كيفيت كارتان را بالا مى برد و در نهايت به تعداد علاقه مندان نوشته هاى شما مى افزايد. به حقوق ديگران احترام بگذاريد. هر كس داراى عقايدى است كه مسخره كردن آنها و يا انتقاد نابجا مى تواند سبب ايجاد كدورت شود. بكوشيد ديگران را از خود نرنجانيد و با ادب بنويسيد. اگر نقد مى كنيد اين كار را با توجه به اصول اخلاقى و احياناً علمى انجام بدهيد. پشت هر سايت اينترنتى و وبلاگ، خواه با نام واقعى و خواه با نام مستعار، انسانى نشسته است. پس قوانين روابط اينترنتى نيز نبايد چندان از قوانين روابط زندگى واقعى دور باشند. صرف اينكه شما گمناميد و دست يافتن به شما ناممكن، صرف اين كه مى توانيد، به اين معنى نيست كه پس بايد تمام هنجارهاى اخلاقى را به دست فراموشى بسپاريد و در آخر اينكه صبور باشيد، اگر مطالب مفيد و جالب بنويسيد و براى وبلاگ تان وقت بگذاريد در كنار رعايت اخلاق هاى وبلاگى كه ذكر شد وبلاگ خوب شما نيز به زودى كشف مى شود و چه بسا به يكى از پرخواننده ترين وبلاگ هاى فارسى زبان تبديل شود.

به رغم شمار فراوان وبلاگ هاى فارسى زبان و ايرانيانى كه به نوشتن وبلاگ و انتشار افكار، عقايد و علم و دانش خود مى پردازند، هنوز اين تعداد در مقايسه با كاربران فراوان اينترنت در كشور اندك به نظر مى رسد. اين طور تصور مى شود كه بسيارى از كاربران اينترنت در ايران استفاده اى غيروبلاگ نگارى از دنياى مجازى مى كنند. بديهى است استفاده از اينترنت تنها محدود به وبلاگ نويسى نمى شود اما با وجود سهولت استفاده از اين امر و همه گير شدن آن، وجود يك وبلاگ شخصى براى يك كاربر فعال اينترنتى ضرورى به نظر مى رسد. كاربر فعال كسى است كه هدف او از وب گردى تنها سرگرمى نيست و به دنبال غايت ديگرى است كه مى تواند آموزش، ارتباط، يادگيرى و... باشد. براى نمونه اكثر كاربران اينترنت در ايران با نرم افزارى به نام ياهومسنجر آشنا هستند. اين برنامه آنقدر همه گير و عمومى است كه شايد كمتر كسى را ميان ايرانيان بتوان يافت كه از اينترنت استفاده كند و عضو سايت ياهو و خدمات آن تا به حال نبوده باشد.
سئوال اينجاست كه چرا وبلاگ نويسى با وجود رشد فراوان در چند سال اخير هنوز ما بين ايرانيان به حالت عمومى در نيامده است؟ چرا بايد در يك جمع كه شامل افراد عادى مى شود وقتى كلمه وبلاگ را به كار مى بريم بايد در مورد آن ابتدا شرح و وصف گوناگون دهيم تا مخاطب بداند اصولاً وبلاگ چيست و چه مى كند؟ به اعتقاد بسيارى از وبلاگ نويسان و محققان در هر جامعه چند دسته از افراد وجود دارند كه وبلاگ نمى نويسند:
• افرادى كه دسترسى به كامپيوتر و اينترنت ندارند: در مورد اين دسته نمى توان چندان بحث كرد. هر چند در صورت علاقه و پشتكار در جامعه امروزى دسترسى به كامپيوتر از طرق مختلف و مكان هاى گوناگون، ممكن شده است.
• افرادى كه نمى دانند وبلاگ چيست: اين گروه چه بسا با كامپيوتر و اينترنت آشنايى ديرينه داشته اند اما به دليل فعاليت محدود و تك بعدى شان تا به حال در پى شناسايى وبلاگ نبوده اند و يا به آن چندان علاقه اى نشان نداده اند.
• افرادى كه از نوشتن ترس دارند: اينگونه افراد تصور مى كنند كه براى نوشتن وبلاگ حتماً بايد يك شخصيت مهم سياسى؛ اجتماعى يا يك فرد كاملاً شناخته شده داشت. اين دسته با وبلاگ و مزايا و معايب آن كاملاً آشنا هستند و چه بسا حتى وبلاگ ديگران را نيز بخوانند اما به هر دليلى خود را لايق نوشتن نمى دانند و احساس مى كنند كه حرفى براى گفتن ندارند. در حالى كه هركس و با هر موقعيت و طبقه، مى تواند نظريات و افكار خود را در اختيار ديگران قرار دهد. روانشناسان معتقدند احتمالاً اين افراد از عدم وجود اعتماد به نفس كافى رنج مى برند.
• افرادى كه سستى مى كنند: اين دسته از افراد چنين مى پندارند كه وبلاگ نويسى كار سختى است و حتماً بايد يك متخصص تمام عيار كامپيوتر و اينترنت بود تا بتوان وبلاگ نوشت يا تصور مى كنند نوشتن و مديريت يك وبلاگ نيازمند وقت بسيار و حوصله فراوان است و به طور كلى به علت عدم آشنايى با خصوصيات وبلاگ نويسى از آن اجتناب مى كنند و آن را كارى دشوار مى پندارند.
• افرادى كه در انتشار افكار و دانش خود خساست به خرج مى دهند: وضعيت اين گروه به طور كلى جداست. اگر از گروه هاى بالا بپرسيد چرا وبلاگ نمى نويسيد طبيعى است كه به اين موضوع اشاره نخواهند كرد و دليل ديگرى مى آورند اما اين افراد دانش و علم خود را بالاتر از آن مى دانند كه در اختيار عموم قرار دهند و اگر اين كار را انجام دهند اغلب با غرور فراوان و منت بسيار انجام مى گيرد.
• افرادى كه فكر مى كنند وبلاگ مى نويسند: اين افراد به نوعى وبلاگ نويس هستند اما از ديدگاهى ديگر نمى توان آنها را در زمره وبلاگ نويسان محسوب كرد. متاسفانه تعداد بسيار زياد آنان موجب شده است كه بسيارى از افراد آنها را جزء جامعه وبلاگ نويسان محسوب كنند.
اين گروه كسانى هستند كه در وبلاگ، نظريات، تجربيات، دانش و افكار و عقايد خود را دخيل نمى كنند و با زير پا گذاشتن قانون كپى رايت به نقل نوشته ها و مطالب ديگران مى پردازند. اكثر وبلاگ هايى كه به طور كاملاً غيرحرفه اى و ناشيانه و با عناوينى نظير: سرگرمى، دانلود انواع موزيك، نرم افزارهاى جديد و... تنها به ذكر مطالب و لينك هاى ديگران بدون ذكر منبع و تحليل خودشان مى پردازند از اين دسته اند. متاسفانه اين افراد خود را ملزم به وبلاگ نويسى مى دانند و در پى جلب مخاطب و اقبال بيشتر خوانندگان از روشى غيرمنطقى هستند. عملكرد اين گروه به دسته سوم يعنى كسانى كه از نوشتن ترس دارند بسيار شبيه است و به دليل عدم وجود سخنى براى مطرح كردن از ذهن نويسنده متوسل به مطالب ديگران مى شوند. اگر شما نيز وبلاگ نمى نويسيد با تفكر درباره گروه هاى بالا جايگاه واقعى خود را در ميان اين افراد بيابيد و در پى يافتن پاسخى براى وبلاگ ننوشتن خود باشيد. هيچ كس ملزم به وبلاگ نويسى نيست اما هركسى داراى افكار، عقايد، دانش، خاطرات و تجربياتى است كه نقل آنها براى ديگران خالى از لطف نخواهد بود. حتماً اين جمله معروف را هم از كتب دوران تحصيل به ياد داريد كه «زكات علم، نشر آن است.» پس براى نشر علم، چه ابزارى بهتر از وبلاگ.